...
انگاری همهی این شهر رو برای جُفتها ساختهاند. همهی این قاشق و چنگالهای بَراق رو. همهی این میز و صندلیهای گوشه و کنار رستوران و کافهها رو. همهی این استکان و فنجونهایی که ناصرالدین شاه با اون سیبیل تابیده و چشمان از حدقه درآمده نگاهمون میکنه، به قاعدهی تموم تاریخ.
انگاری ما یک نفرهها جایی نداریم میون این آدمهای جفتجفت. حتماً وصلهی ناجور و بَد قوارهی این شهریم. انگاری ما که تنهاییم، حتی حق نداریم چای بنوشیم که باید همیشه پُر کنیم استکانِ دوم رو از خاطرات. انگاری وقتی تنهایی، حتی باید جواب نگاههای چپچپ کافهچیها رو هم تو بدی.
نفرین به این شهر. نفرین به این خاطراتِ جفتی. نفرین به همهی چیزهایی که وقتی تقسیم بر دو میشه، بدون باقیمونده میشه. نفرین به تموم کاسه بشقابهایی که همیشه مضربی از دو بوده. فنجونهایی که انگاری وقتی تنهاست، پُر نمیشه از چای.
نفرین بر کافه و کافهچیهای این شهر که همهی میزهای این شهر رو دو نفره چیدند.
چُسمتقال شور و ذوقِ خوندن و نوشتن داریم که اگه قرار باشه از همون صبح ناشتا بذاریم پای ریدر و خوندن نوشتهها و دیدن عکسهای «آی ننه»یی که معلوم نیست کدوم مرتیکهی اَلدنگی اونها رو شر و ول میکنه توی فضای ریدر، خب دیگه وقت و انرژی و کمری نمیمونه برای کارهای دیگه. نه میتونیم چیز دیگهی بخونیم و نه حالی میمونه برای نوشتن حتی همین روزمرهگیهای وبلاگ. من که خیلی وقته ندیدم حضور تازهنفسی رو در وبلاگستان. از اون بترکونهاش که آدم لذت ببره از قلم و نوع نگاهش. هرچند کم نیستند دوستانِ بلاگر قدیمی که شُکرخدا حضور کاملاً جدی هم دارند توی ریدر ولی مدتهاست که تار عنکبوت بسته در خونهی وبلاگشون.
دو سه روزه سَر و کارم افتاده به 
بهرحال اونهایی که اونجا توی سرما و گرما خوابیدن عزیزانِ ما هستند. نه فقط ایرانیهای خارج از وطن، حتی ماهایی که ساکنِ تهران هم هستیم یه وقتهایی دلمون چنان تنگِ عزیزی میشه که انگاری اگه تا نیم ساعت دیگه سر مزارش نباشیم غم داغونمون میکنه ولی راه دور و ترافیک و هزارویک درد و بلای دیگهی زندگی صنعتی، مانع از این میشه که بتونیم بریم و بشنیم بالای مزارش. 
گیریم اسبهای نجیب و به میخ کشیدهی میدان امام شهر ساری را جمع کردید، با چهار پاهای بینام و نشان و یابوهای آزاد و ولو شدهیی که سالهاست در اجتماع و زندگی ما مردم بیگناه، یورتمه میروند چه میکنید؟!
میراث اِستر رمان خوب و خوشخوانی است. راوی زنی است که بعد از بیست سال قراره مردی رو ببینه که روزی عشقش بوده. لائوس بعد از سالها به خونهی برمیگرده که 20 سال قبل تونسته همهی اهالی منزل رو با چربزبونی سحر و جادو کنه. عاشق دختر خونواده بوده ولی با اون یکی دختر ازدواج میکنه! و حالا بعد از این همه سال دوباره برگشته تا بتونه انگشتر و خونه و ... 
درختم دلشوره دارد داستانِ تنهایی آدمهاست. داستان زنی امروزی مثل خیلی از همین زنهایی که هر روز توی ایستگاه اتوبوس، دانشگاه و یا محل کار میبینیم. اصلاً چرا راه دور بریم؟! شاید قصهی خواهر و مادر من و تو باشه. یعنی مال من که نه، بلکه خواهر مادر تو باشه! کسی که همسری داره، بچهی داره، خونه و زندگی داره ولی درد داره، رازی داره نگفتنی. 
رضا امیرخانی هم مثل تمام نویسندهها موافق و مخالفانی داره. من قلم امیرخانی رو دوست دارم و هربار هم که از کتابهاش نوشتم یه سری از دوستانی یه کمی بدوبیراه بهم گفتند که من اونها رو واگذار کردم به پل صراط و خدایی که اون بالا نشسته! و اینبار سراغ ارمیا رفتم. کتابی که سالها پیش امیرخانی نوشت و جزء کارهای اولیهی این نویسنده است. خب شاید وقتی سن و سال نویسنده رو موقع نوشتن حدس بزنیم دیگه توقع زیادی از ارمیا نداشته باشیم. 
عادت ندارم کتابهای خیلی بد و افتضاحی رو که میخونم ازشون چیزی بنویسم ولی ننوشتن از بعضی کتابها خیانت است به فرهنگ و هنر این مرز و بوم! 
توی این گرمای خرداد ماه تهران، هندوانه گذاشتین زیر بغل من این هوا و حالا منهم جوگیر شدم و بخاطر بالا موندن پرچم هنری این مرز و بوم هر روز به مراکز فرهنگی سر میزنم تا بتونم شاید چند نفری رو تشویق کنم که اگه قراره پولی خرج کنند، حتماً توی مسیر علم و ادب و هنر خرج کنند که انصافاً خیلی جای کار هم داره.
«شن» داستان زندانی است که این روزها من و تو و ما برای خودمون ساختیم. داستانی مایی که فرار میکنیم از رودرو شدن با مشکلات. 
مسعود کیمیایی مقصر نیست که شاید اون صادقترین کارگردانی باشه که تکلیفش رو با خودش و سینمای ایران معلوم کرده، اتفاقاً خوبیه فیلمهای کیمیایی اینه که فیلمهاش امضاء داره. مال خودِ خودشه و شخص دیگهی نمیتونه فیلم با این سَبک و سیاق بسازه پس بدون شک مقصر ما هستیم که به امید دیدنِ شاهکار جدید استاد، سی ساله راهی سینما میشیم و سی ساله وقتی از سینما بیرون میآییم مثل همهی فیلمهایی این سه دههی اخیر مسعود خان کیمیایی غر میزنیم و به خودمون فحش میدیم که محاله فیلم بعدیش رو ببنیم. ولی دو سال میگذره و کیمیایی دوباره فیلم میسازه و یکی مثل من که هنوز هم (متاسفانه) دوست داره سینمای استاد رو و فکر میکنه شاید دوباره قیصر دیگهی خلق بشه و یا قدرتِ گوزنها توی تاریکی سینما جوون بگیره و گوله بخوره، راهی سینما میشه و وقتی بیرون میاد غر میزنه و ... این قصه سالهاست که بین کیمیایی و علاقمندان به سینما تکرار میشه!
کیمیایی اونقدر بزرگ و ارزشمند هست که من به خودم فقط این اجازه رو میدم که بنویسم جُرم فیلم خیلی بدی است. فیلمی که عنوانِ بهترین فیلم سال گذشته جشنواره رو یدک میکشه، با این انتخاب بدون شک هم فیلم، هم جشنواره و هم همهی داوران جشنواره رو زیر سوال میبره که هنوز سینمای ایران اینقدر بد نشده که جُرمش بهترین فیلم سالش بشه. 
استفاده از سیامک انصاری، جمشید مشایخی و ... فقط در حد دو دقیقه یعنی چی؟ فوکوس روی لعیا زنگنه و بزرگ کردنش توی یک صحنه فقط برای فروش یک اسحله که میتونست بدون این بزرگ کردن شخصیت و استفاده از هنرپیشهی عادی سینما هم صورت بگیره، انتظار من بیننده رو بالا نمیبره تا آخر داستان دنبال زنگنه و نقشش توی داستان بگردم؟!
دیروز پریروز با توپ پُر اومدم تا بنویسم از روز مادر و جایگاه متعالیش و ظلمی که در طول تاریخ بهش شده که انصافاً تافتهی جدا بافتهی خلقته این مادر که یاد «روز پدر» افتادم که چند سالی هم است زیاد تبلیغ میشه از رادیو و تلویزیون و کمکم داره جا میوفته توی جامعه و فرهنگ ما. 