کنعان
موسیقیِ فیلم «کنعان» رو گوش میکنم. دو سه سالِ پیش، فیلم رو یک بار توی سینما دیدم و شاید اغراق نباشه که بگم تا حالا بیشتر از پنجاه بار، صد بار، چهار صدوسیوهفت بار... خلاصه که خیلی زیاد، کلِ آلبومش رو سَروتَه کرده و گوش دادم.
من موسیقی لایت زیاد گوش میدم. توی محیط کار اگه مزاحمی نباشه و خودم مزاحمتی ایجاد نکنم برای کسی، آییننامه و دستورالعملی نباشه برای اینکه یهویی بذارنت سینهکِش دیوار برای شنیدنِ چهار تا آهنگ و قرار نشه بری پیش آقای ایکس و ایگرگ و توضیح بدی برای چی گوش دادی به این صور قبیحه، معمولاً آوایی آروم و نَرم و ملو از توی اسپیکرها درمیآد تا یه کمی زندگی رو لذتبخش و قابل تحمل کنه.
خبری نیست. حرفی نیست. پیغام و پَسغامی برای کس و ناکسی نیست. اردیبهشت هم تموم شد. خرداد اومد. تهران هم دیشب یه کمی رنگ و بوی بارون گرفت و دیدم شاید بد نباشه که بگم موسیقی کنعان رو گوش میدم. همیشه که نباید حرفِ چندانی برای گفتن و زدن و شنیدن باشه. همین!
کنعان / آهنگساز: کریستف رضاعی/ نشر هرمس/ هشت هزار تومن
