یازده سال، عمر کمی نیست!
به نظرم شروع وبلاگنویسی، نقطهی عطفی بود توی تاریخ چند سالهی حضورِ اینترنت در ایران. فضای خوب و مناسبی ایجاد شد تا آدمهای دور و نزدیک، داخل و خارج، حرفهاشون رو راحت و بیواسطه بزنند و توی این شرایطِ تقریباً یکسان و عادلانه، وبلاگهایی که حرفی برای گفتن و حوصلهایی برای بهتر نوشتن داشتند موندگار بشن و مخاطب جدی جذب کنند، نقد بشن و بدهوبستون اطلاعات داشته باشند.
از فیلم و کتاب و سینما و تاتر و سیاست و اجتماع و... بنویسند و بشنوند و همهی اینها شروعی باشه برای اینکه باید حرف زد و بهتر دید و نوشت و گوش کرد به نقطهنظراتِ دیگران و با منطق، تبادلنظر کرد. چیزی که جاش خالی بود در فضاهای اجتماعی اون موقع و حتی این موقع.
باید گفت، بعد از این دههی خوب و پُربار وبلاگنویسی، متاسفانه روزبهروز کمرنگتر میشن وبلاگها و بلاگرها و خوانندههای این صفحات و نوشتههای خوب و صمیمی که همهمون خاطرات خیلی خوبی ازشون داریم. حالا دیگه با اخطارهای هر روزه گوگل و خطونشون کشیدنش که تا یکی دو ماه دیگه باید قیدِ همین تَهموندهی گوگلریدر هم بزنیم، و با پُررنگ شدن سایتهای اجتماعی مثل فیسبوک، شاید زنگ خطر جدی برای وبلاگها بهصدا دراومده باشه. هر کسی چیزی توی ذهن داره کوتاه و مختصر استتوس میکنه و بازخورد عمدتاً مثبت و آنی از طرفِ دوستان و خوانندههاش میگیره و ارضاء میشه و دیگه کمتر تمایلی برای نوشتن وبلاگ پیدا میکنه.
برای من همه چی خیلی زود و سریع گذشت. بودن و نبودنهای زیادی رو تجربه کردم. فراز و نشیب و جنگ و صلحهایی که باعث شد بهتر ببینم و قضاوت کنم. یاد گرفتم بتونم به مسایل از زاویهی جدیدی نگاه کنم و توی این مسیر با کسانی آشنا بشم که حالا این دوستان، ارزشمندترین داشتههای زندگیم هستند. از همین «از پشت یک سوم» بود که رفاقتم پیوند خورد با خیلی از شما عزیزانِ ساکن ایران یا کسانیکه خارج از کشور، جایی نزدیکِ قطب شمال و جنوب و توی هر پنج قارهی دنیا و نیمکره شمالی و جنوبی زندگی میکنید.
توی این یکی دو ساله بهواسطهی درگیرهای کاری و صرفِ وقت و انرژی برای نوشتههایی بهغیر از این صفحه، حضورم کمرنگتر از سالهای قبل بوده ولی از اون جاییکه همیشه نوشتن و خوندنِ وبلاگ رو خیلی زیاد دوست داشتم و از جمله علاقمندیهام بوده، سعی کردم که این ارتباط هیچوقت قطع نشه و امروز این وبلاگ یازده ساله شد.
بدونشک طی این مسیر بدون حضور تکتک شما عزیزان و داشتن رابطهی دوطرفه ممکن نبود و من مدیون همهی حسها و انرژیهای خوب و مثبت شما هستم.
